Menu Sluiten

Briljant en onvoldoende

Hoe leer je voor je toets?

Hij weet het allemaal allang, het is namelijk super makkelijk. Hij maakt geen sommen, want hij kan het al wel. Hij zou niet eens weten hoe hij aan mij moet laten zien dat hij het snapt, want het is toch allemaal vet logisch? Wat moet hij er nog over zeggen? Hij vindt het ook allemaal erg saai en stom, trouwens.

De dag erna haalt hij blakend van zelfvertrouwen toch een dikke onvoldoende voor wiskunde. Daar snapt hij niets van.

Als hij, met een pingpongpauze in het vooruitzicht, dan toch een paar sommen voor ons wil maken, zien we het. Hij vindt het zó saai en simpel, dat hij lui en ongeïnteresseerd wordt. Daar wordt hij slordig van, hij let niet op, tekent scheve grafieken, maakt rekenfoutjes, en maakt er zo een dikke bende van. Er klopt helemaal niets van zijn antwoorden.

We doen een experiment: ik laat hem een som maken die hij over een jaar pas hoeft te kunnen. “Je zal het waarschijnlijk wel wat te moeilijk vinden” is al genoeg om hem geïnteresseerd te krijgen. En verrek, daar gaat ie, fanatiek aan het werk. Hij peinst wat uit het raam, schrijft zowaar een berekeningetje op en dan staat daar opeens de foutloze uitwerking van de veel te moeilijke som. Hij straalt bij mijn verbazing en complimenten. Zijn moeder appt me die avond met de vraag wat ik gedaan heb, want hij vertelt enthousiast over wiskunde!?

Nu wil hij iedere les zo’n moeilijke som. Dat laten we ons natuurlijk geen twee keer zeggen. Ieder enthousiasme over een exact vak wordt bij ons dik beloond en gevoed. We moeten alleen nog even experimenteren met hoe we hem voldoendes gaan laten halen voor zijn eigen toetsen, in plaats van die van volgend jaar.